• Lex Janssen

Ik en mijn sneue raam

De weemoed grijpt me naar de keel. De kinderen - onze meisjes, met hun jongens, allemaal reeds volwassen overigens - stappen zo direct op het vliegtuig terug naar Nederland. Wat hebben we het heerlijk gehad samen.


Ons rest de rest. De rest van deze prachtige, zonnige, warme dag in het heerlijke #Cannes, dat we inmiddels al zo lang cannen. De rest ook van de rosé, de rest van de mosselen, superieur bereid door mijn onvolprezen lief.


Een geweldige week met ieder om wie alles, álles draait. Voor mij, voor ons.


De rijkdom, lieve mensen, de rijkdom. Wanneer staat er iemand op die het woord 'vanzelfsprekend' verbiedt?


Terug dus, morgenvroeg, naar wat er altijd is. Hoe erg is dat precies? Nou, dat valt nogal mee. Immers:


1. Over iets meer dan een week mag ik mij weer vervoegen bij mijn employeur, namens wie ik mij tegen betaling voltijds tegen kunst en cultuur aan mag bemoeien. Hoera!

2. Over goed anderhalve dag mag ik weer schrijven!! Ook hoera!


Ik mag een gedicht schrijven, een dubbel sonnet om precies te zijn, voor prachtige mensen.

Ik mag webteksten schrijven voor een bevlogen ondernemer (iets met interieur).

Ik mag schrijven voor een social media-campagne (iets met auto's).


Retteketet.


Voordat het zo ver is, bezit ik mijn ziel in lijdzaamheid en tuur ik wat uit mijn sneue raam.



Lex Janssen Woord en Beeld

Valkenswaard

lex.janssen@upcmail.nl

(+31) 6 39 26 93 67